آفتاب آزادی

پیچ تند راه نیست

خستگی است

کویر نیست

خشکی

از اندیشه ی توست

مثل باد

مثل آفتاب

مثل دستی

که بر دیوار می کوبد

و

نمی شکند،

در کوچه های بیمار شهر تو

جاری

باید شد

پیچ تند راه نیست

خستگی است

اگر هم نباشد

تردیدست

که تو

بر در و دیوار خانه ها

می پاشی

مرداب نیست

سراب است

که بر چشمت

پلک درماندگی را

تبلیغ می کند

باغ را نمی بینی

رود را نمی بینی

آسمان آبی را نمی بینی

عطر یاس

تو را به پرواز در نمی آورد

شهر

شهری که آسمان پر ستاره اش

چنگ بر چهره ی پلید ستمگر می کشد

خود را از این همه بی داد

خواهد گسست

دور نیست روزی

که

آتش این همه خشم

بر خرمن بیمار تو بنشیند

و

از پنجره ی عمیق افسردگی

جوانه ی عشق

دوباره

بشکفد

پیچ تند راه نیست

تردید نکن

که این

تندی توفان است

پیچیده

در اندام ستمگر تو

اینک

بوی نم باران

و

عطر زندگی

با شور امید

در هوای شهر می پیچد

و

تو

در اوج نا باوری همه ی ستم پیشگان

تنهای تنها

آفتاب را

پیش رویت خواهی دید

که

چون تندری

به سراغت آمده

تا

بشویدت

از

در و دیوار آزادی.